Schouders eronder en door…!

omdenken - positief zijn

En dan blijkt dat wat je altijd hebt gedaan, toch niet helemaal bij je past. Hoe ga je hiermee om?

Ik heb altijd juf willen worden. En dat was ik ook, tot het afgelopen schooljaar. Ik heb het naar m’n zin gehad op de school waar ik heb gewerkt. Hoe bijzonder is het dat je kinderen wat bij kan brengen. Dat doe je door les te geven in vakgebieden. Maar dat gebeurt ook door het te hebben over bijv. normen en waarden. De band die je krijgt/hebt met de kinderen, dat is onbetaalbaar.

Nu sta ik niet meer voor de klas. In het begin was dat wel een vreemde gedachte, omdat ik me altijd heb gefocust op het onderwijs. Maar het einde van het één, is eigenlijk de start van iets nieuws. En het is goed om dan verder te kijken wat beter bij me past, dan ergens te blijven hangen en op automatische piloot verder gaan.

Sinds het begin van dit schooljaar ben ik dus niet aan het werk. Wel ben ik bezig met een zoektocht naar wat beter bij me past. Dit betekent ook dat ik mezelf aan het herontdekken ben. En hoe leuk is dat! Bewust met mezelf bezig zijn en nadenken over hoe ik in het leven sta en wat ik wil en verwacht. En van daar uit gaan solliciteren naar een leuke, uitdagende baan die bij mij past. In mijn geval dan met hulp van een jobcoach.

Hoe enthousiast kun je er over zijn… Ik vind dit een leuke, nieuwe uitdaging die ik graag met beide handen aanpak. Ik ben benieuwd waar het me brengt. Waar ben ik volgend jaar? Wat ga ik doen? Welke richting ga ik op? En het lijkt me ook erg leuk om deze ervaringen later met Max te delen. Dat ik kan vertellen dat ik niet zomaar bij de pakken neer ga zitten.
Tenslotte ben ik ook een voorbeeld voor mijn eigen kind.

Schouders eronder en door…! 


Hoe gaan jullie om met grote veranderingen?