The best of life

best of life

Advertenties

Een (groei)proces zonder einddatum: mezelf (beter) leren kennen

self-reflection

Je denkt jezelf goed te kennen (en dat is ook zo). Toch kun je jezelf dan weer verrassen. Dit kan positief en/of negatief zijn. Je kunt hier tegenaan lopen op elk moment van de dag. Sommige situaties lenen zich hiervoor. Bijv. wanneer je in discussie bent met iemand, wanneer je een moeilijk moment meemaakt. Vaak ge
beurt dit onverwachts. Ik heb het nu een aantal keer meegemaakt tijdens een sportmoment. Je bent je dan weer even bewust van wie je bent/waar je voor staat. En dat terwijl je misschien niet had gedacht dat het zo is.

Na de kampioenschappen van Genwakai (Nippon Karatedo Genwakai Nederland) van afgelopen weekend, moest ik hier weer aan denken. 

Tweeëneenhalf jaar geleden ben ik begonnen met karate. Het eerste jaar heb ik niet mee kunnen doen met de kampioenschappen, omdat ik nog de witte band had (je kunt pas meedoen vanaf de blauwe band). Vorig jaar had ik graag meegedaan. Maar wanneer je 31 weken zwanger bent, gaat dat toch niet lukken. Afgelopen zondag heb ik voor het eerst meegedaan aan de karate kampioenschappen. Ik heb er erg naar uit zitten kijken, want ik wil m’n beste beentje voor zetten en wat kunnen laten zien. Omdat ik de blauwe band heb, mag ik alleen meedoen met de kata (een gevecht tegen een denkbeeldige tegenstander). Aan het einde van de ochtend waren we, blauwe band senioren, aan de beurt. Zenuwachtig was ik niet, maar m’n wil om iets goed neer te zetten was er zeker wel.

Tijdens mijn kata heb ik opgemerkt dat ik iets niet goed deed. Wat het was, kon ik niet zeggen. Maar iets klopte niet. Tja, stoppen en het opnieuw doen? Nee, ik heb besloten door te gaan en te doen alsof ik het wel goed deed. Wanneer ik ben, ga ik weer terug naar mijn plek naast de andere karateka’s. En op dat moment kwam bij mij die ingeving waar de fout zat. Op zo’n moment kan ik dan alleen maar boos en vooral teleurgesteld zijn op mezelf. Ik vind dat ik de vorm van de kata zeker wel ken (ook al blijven er genoeg verbeterpunten over waar ik nog aan moet werken). Maar tijdens de uitvoering laat ik wat anders zien. En daar was ik niet blij mee. Ik heb willen laten zien dat ik de kata ken en dat ik heb geluisterd naar de aanwijzingen van de hogere banders tijdens de trainingen.

Perfectionistisch – Ik heb altijd gedacht dat ik niet zo perfectionistisch ben; dat ik snel tevreden ben met alles. In sommige opzichten is dat ook wel zo en kan ik genoegen nemen met iets minder. Maar in de tijd dat ik karate doe ben ik me weer steeds meer bewust dat ik toch zeker ook wel perfectionistisch kan zijn. Hier was ik een aantal jaren ervoor al achter, maar dat is tijdens karate toch zeker wel een aantal keren bevestigd. Als lagere bander zijn je technieken natuurlijk nog lang niet zo goed en mooi als die van een hogere bander. Ik vind daarentegen dat ik het ook al perfect moet kunnen. Stom? Misschien… Maar op deze manier stel ik wel doelen aan mezelf. Ik heb iets om naar toe te werken. Alleen moet ik er wel rekening mee houden dat het veel meer tijd kost dan ik mezelf wil geven.

Fanatiek – Ik kan mezelf ook vaak even voor de gek houden dat ik iets alleen maar voor de lol wil doen. Zeker op gebied van sport. Ik heb dat bij mezelf opgemerkt tijdens een volleybaltoernooi voor leerkrachten waar ik aan mee heb gedaan met m’n collega’s. Het gaat me zeker wel om de lol. Maar als we kunnen scoren en winnen, dan ben ik toch nog veel blijer. Ik doe zeker m’n best om hier aan bij te dragen. En dan ben ik ook duidelijk hoorbaar. Voor de lol… Jaja… Bij karate ben ik de winfactor nog niet tegengekomen. Ik ben bijv. nog niet zover dat ik kumite (gevecht tussen twee tegenstanders) kan doen. Hier gaat het niet om het winnen, maar om het toepassen van de technieken die je hebt geleerd. Maar tijdens de trainingen ben ik wel fanatiek bezig, omdat ik wel wil kunnen laten zien dat ik iets heb geleerd. De aanwijzingen die ik van de hogere banders krijg, neem ik mee om mezelf te kunnen verbeteren. Fanatiek zijn bij karate doe je ook door je (fighting) spirit te laten zien. Dat maakt de uitvoering van je technieken af. Het betekent dat je het laat zien in je houding, maar dat je ook van je laat horen. In het begin moest ik wel die denkbeeldige drempel over. Maar als dat is gelukt, dan ga je er tijdens de training helemaal voor.

(Zelf)reflectie – Tijdens de trainingen en ook na afgelopen kampioenschappen ben ik getriggerd om het de volgende keer weer beter te doen. Je wordt uitgedaagd om steeds weer beter te presteren, goed naar jezelf te kijken. Reflectie en zelfreflectie is hier regelmatig, eigenlijk elke training, aan de orde. Alleen op deze manier kun je jezelf verbeteren en kun je dus beter worden. Op deze manier kun je door examens een hogere band halen.

Perfectionistisch, fanatiek, (zelf)reflectie. Ik kom dit tegen bij karate. Maar dit kan ik natuurlijk goed spiegelen in mijn dagelijks leven.

Het perfectionistisch zijn gebeurt bij verschillende gebeurtenissen, activiteiten, momenten. Van kleine onbenullige dingen zoals het netjes opschrijven van mijn boodschappenlijstje. Wanneer het in mijn ogen niet netjes geschreven is, ben ik soms geneigd om het lijstje opnieuw op te schrijven zonder krassen en met een net handschrift. Als ik een surprise moet knutselen, zal ik er veel tijd in steken om ervoor te zorgen dat het netjes en secuur wordt gemaakt. Ik kan het niet snel in elkaar flansen, zodat het ik snel klaar ben. Ik wil dan wel dat het perfect is (in mijn ogen). En dan nog kan ik veeleisend zijn naar mezelf toe.

Fanatiek kan ik zijn wanneer we iets gaan doen waar ik enthousiast over kan zijn en wat ik goed (lees: perfectionistisch) wil doen. Ik heb het bij mezelf ontdekt bij karate. Ook heb ik bij mezelf gezien tijdens de voetbalwedstrijden in de tijd dat ik heb gevoetbald. Wanneer we scoren, hoor je mijn blijdschap. In het veld, maar wanneer ik niet speel, ook vanaf de zijlijn. Ik heb mijn team graag aangemoedigd en probeer mijn teamgenoten ook op te peppen. Tijdens gezelschapsspellen ben ik ook wel fanatiek. De winfactor is bij mij wel te vinden. Daarmee bedoel ik natuurlijk het wíllen winnen, want daadwerkelijk winnen lukt niet altijd.

(Zelf)reflectie gebeurt zeker bijna dagelijks. Dat kan privé zijn of op werkgebied. En zeker wanneer je te maken hebt met andere personen. Je blikt terug op een handeling wat niet goed heeft uitgepakt. Daardoor weet je wat je de volgende keer anders zou kunnen doen. Soms kom je er achter dat je aanpak juist wel goed heeft gewerkt en dat je dat de volgende keer ook weer toe gaat passen. Je zorgt hiervoor voor je eigen groei, vandaar dat ik het zie als een groeiproces zonder einddatum. Je raakt niet uitgeleerd. Over 20 jaar ben je nog aan het leren. En dus aan het groeien.

Door alledaagse gebeurtenissen kom je steeds meer achter wie je bent, wat wel/niet bij je past en waar je voor staat. Je leert jezelf beter kennen. Het is een proces wat niet ophoudt, maar wat wel vernieuwend kan (blijven) zijn.

Jezelf tegenkomen Loesje

Hoe zit het bij jou?

Het glas is halfvol

Je kunt kijken naar materialistische rijkdom. Een mooi huis met mooie spullen, je scheurmonster waar je lekker mee over de weg scheurt, de mooie (dure merk)kleding en schoenen waar je in loopt. Maar rijkdom gaat zoveel verder dan de spullen die je bezit. Hoe bewust ben jij van alles wat je hebt (bereikt)? 

Glas-half-vol-half-leeg

Waar ik me steeds meer van bewust ben, is dat we in een maatschappij leven waar steeds meer moet en waar we steeds meer willen. Het lijkt soms wel of we geen genoegen nemen met wat we hebben. Het gras is groener bij de buren. Maar is dat ook wel echt zo?

We werken hard voor ons geld. De rekeningen moeten betaald worden. Maar natuurlijk willen we leuke dingen doen en kopen. Eigenlijk ook niet meer dan terecht, toch?! Je werkt er immers hard voor. Maar soms lijkt het of het niet genoeg is wat je hebt. Voorbeeld: je koopt een nieuwe tv. Daar ben je blij mee. Maar een paar maanden later staat er weer een betere en grotere versie. En stiekem kijk je er naar met de gedachte: “Oeh, had ik die maar gekocht.” Of je vrienden hebben een leuke gadget. En het lijkt jou ook leuk om het aan te schaffen.

Maar zoals ik al eerder zei, rijkdom gaat veel verder dan het leuk aankleden van je huis en alle leuke gadgets die je hebt gekocht.

Ik ben er steeds meer achter dat wat je hebt, genoeg is. Tuurlijk is het ook goed om doelen te stellen om bijv. meer uit jezelf te halen, een goede baan te hebben. En er is niks mis mee dat je leuke spullen wilt hebben. Maar ik denk en vind dat je vooral verder moet kijken dan naar het materialistische. Kijk om je heen… Je familie, vrienden en andere mensen in je (naaste) omgeving, je gezondheid… Het feit dat je mensen om je heen hebt met wie je al het leuks kan delen en doen… Daar zit meer rijkdom in. Dat is rijkdom wat je niet kunt kopen met geld.

Het kan je zoveel meer opleveren door vooral positief naar het leven te kijken. Ik denk dat je daardoor meer kunt genieten van wat je hebt. Ook van het materialistische. Ik ben nog steeds blij met onze mega-grote hoekbank, die we een aantal jaar geleden hebben gekocht. Al gaat groter niet in onze woonkamer… Het maakt je krachtiger wanneer je uit een negatieve gebeurtenis toch iets positiefs uit kan halen. Het zorgt ervoor dat je meer kan hebben in moeilijkere tijden. Relativeren is ook zoiets… Tuurlijk zijn er momenten dat je het moeilijk hebt en dat je er doorheen zit. Daar mag je echt flink van balen. Maar soms zijn die momenten toch niet zo erg als dat je in eerste instantie dacht. Er zijn mensen die het slechter en/of moeilijker hebben.

Een voorbeeld: Het is toch wel spannend dat ik even zonder baan zit. Want tja, welke richting ga ik op? Wat kan ik eigenlijk nog meer behalve lesgeven? Heb ik straks wel een baan? Blijven onze inkomsten voldoende om de vaste lasten te kunnen betalen? Die vragen had ik aan het eind van het schooljaar wel aan mezelf gesteld. Maar reden om lang met deze gedachten rond te lopen had ik niet. Ik heb met m’n oude vriendengroep afscheid genomen van een vroegere vriendin. Zij is helaas maar 40 jaar geworden. Dat heeft me wel aan het denken gezet! Druk maken om een baan, om wat ik wel/niet kan… Dat komt wel goed! Er is meer in het leven dan dat. Het glas is halfvol, wees blij met wat je hebt en wat je allemaal kunt doen. Het kan ineens afgelopen zijn.

Wat ik allemaal (bereikt) heb?

Ik heb een lieve vriend met wie ik al ruim 11 jaar samen mee ben. We hebben het leukste zoontje van de wereld; maar dat vindt iedere ouder van zijn/haar kind. Ik heb veel lieve mensen om me heen op wie ik kan bouwen en die er voor me (kunnen) zijn. Wat ik altijd heb willen worden als kind, ben ik geweest: juffrouw op een basisschool. Ik heb in deze tijd veel geleerd. Niet alleen op het gebied van werk, ook persoonlijk ben ik gegroeid. De tegenslagen die ik heb meegemaakt, hebben me gemaakt tot wie ik nu ben. Uit de negatieve dingen, haal ik toch wat positiefs uit. En hopelijk kan ik dit ook meegeven aan anderen. En wat ik vooral heb… Tijd om te kunnen genieten van al het moois wat ik heb, met dierbare mensen om me heen. Ook ben ik zeker blij met onze thuis en onze spullen. We hebben een leuk autootje dat ons overal naar toe brengt waar we heen willen.

Waar ben jij tevreden over, blij mee, bewust van? Wat heb jij bereikt? Daar ben ik wel benieuwd/nieuwsgierig naar.

Karate kampioenschappen

Gisteren was de 43e Nangou Challenge Cup Championship in Leimuiden. Dit jaar heb ik voor het eerst mee kunnen doen. Spannend om zelf mee te doen, maar zeker ook om te kijken hoe de andere karateka's het hebben gedaan! Het zag er indrukwekkend uit. 

Gisteren was de 43e Nangou Challenge Cup Championship in Leimuiden.
Dit jaar heb ik voor het eerst mee kunnen doen. Spannend om zelf mee te doen, maar zeker ook om te kijken hoe de andere karateka’s het hebben gedaan! Het zag er indrukwekkend uit. 

Schouders eronder en door…!

omdenken - positief zijn

En dan blijkt dat wat je altijd hebt gedaan, toch niet helemaal bij je past. Hoe ga je hiermee om?

Ik heb altijd juf willen worden. En dat was ik ook, tot het afgelopen schooljaar. Ik heb het naar m’n zin gehad op de school waar ik heb gewerkt. Hoe bijzonder is het dat je kinderen wat bij kan brengen. Dat doe je door les te geven in vakgebieden. Maar dat gebeurt ook door het te hebben over bijv. normen en waarden. De band die je krijgt/hebt met de kinderen, dat is onbetaalbaar.

Nu sta ik niet meer voor de klas. In het begin was dat wel een vreemde gedachte, omdat ik me altijd heb gefocust op het onderwijs. Maar het einde van het één, is eigenlijk de start van iets nieuws. En het is goed om dan verder te kijken wat beter bij me past, dan ergens te blijven hangen en op automatische piloot verder gaan.

Sinds het begin van dit schooljaar ben ik dus niet aan het werk. Wel ben ik bezig met een zoektocht naar wat beter bij me past. Dit betekent ook dat ik mezelf aan het herontdekken ben. En hoe leuk is dat! Bewust met mezelf bezig zijn en nadenken over hoe ik in het leven sta en wat ik wil en verwacht. En van daar uit gaan solliciteren naar een leuke, uitdagende baan die bij mij past. In mijn geval dan met hulp van een jobcoach.

Hoe enthousiast kun je er over zijn… Ik vind dit een leuke, nieuwe uitdaging die ik graag met beide handen aanpak. Ik ben benieuwd waar het me brengt. Waar ben ik volgend jaar? Wat ga ik doen? Welke richting ga ik op? En het lijkt me ook erg leuk om deze ervaringen later met Max te delen. Dat ik kan vertellen dat ik niet zomaar bij de pakken neer ga zitten.
Tenslotte ben ik ook een voorbeeld voor mijn eigen kind.

Schouders eronder en door…! 


Hoe gaan jullie om met grote veranderingen?