Kijk naar jezelf!

6a2e38613cadedbc9f4db4f298e20c81

De tekst in het bovenstaande plaatje is waarschijnlijk iets wat je tegen iemand zou zeggen. Ik denk dat iedereen wel een persoon kent, tegen wie hij/zij dit zou kunnen zeggen. Maar zeg je dit ook wel eens tegen jezelf? 

Natuurlijk zul je wel een aantal positieve punten van jezelf weten. En misschien benoem je die ook wel. Ik betrap mezelf er wel op (en zie het ook wel bij anderen) dat ik liever niet te veel hardop kijk naar de positieve kenmerken/vaardigheden. Ik vind het dan al snel zo arrogant. Terwijl die zelfverzekerdheid gewoon prima is.

Positief zijn over jezelf moet ook bijvoorbeeld bij het solliciteren. Maar ik vind het gemakkelijker te kijken naar wat mij minder goed lukt. Ik ben ook bezig geweest met bewust na te denken over mezelf  (zodat ik weet welke nieuwe richting ik op wil). Dan kijk ik ook naar mijn goede punten. Soms lijkt het er alleen op dat je meer van jezelf vraagt. Wat je al hebt en kan lijkt dan niet genoeg.

Op de school waar ik heb gewerkt wordt bij het afscheid van groep 8 ook bewust tegen de kinderen gezegd: “Je mag zijn wie je bent. Je bent goed genoeg zoals je bent!” Mooi toch!

En gek genoeg zou je dit makkelijk zeggen tegen een ander. Terwijl je voor jezelf strenger bent en de lat heel (soms ook te veel) hoog legt.

Ben jij je goed bewust van je eigen kwaliteiten? En gun je jezelf af en toe ook een eigen schouderklopje? Of vind je dat het altijd beter een meer moet? 

 

Kerstsfeer

20151212_201301

De kerstboom staat weer. Dit jaar alleen maar plastic ballen, zodat geen ongelukjes kunnen gebeuren. Ook sneuvelt er niks. Wanneer Max met z’n grijpgrage er aan zit, kan het geen kwaad.

Tijd voor jezelf – noodzaak of niet nodig?

Wanneer je jong bent en je bijvoorbeeld nog op de middelbare school zit, denk je het hartstikke druk te hebben. Ik kijk er dan lachend op terug. Met een terugblik van “als ik later groot ben…” kan ik zeggen dat het nog veel drukker is met meer verantwoordelijkheden. Dat kun je vast niet ontkennen. 

2068ef06e121c50b6f1b186770caf1af

Het is maar goed ook dat je niet in de toekomst kan kijken. Het komt zoals het komt. Maar met een baan, relatie, eigen huishouden en m’n vaste lasten, heb ik gemerkt dat je vrije tijd kostbaar is. En nu met ons zoontje erbij zijn mijn prioriteiten wel veranderd.

De tijd om spontaan iets leuks te gaan doen, die tijd is heel schaars. Maar ik vind het wel belangrijk om zo af en toe even tijd voor mezelf vrij te maken en met vriendinnen af te spreken. Dan ligt de focus even bij mezelf. Gezellig bijkletsen over wat me bezig houdt. Natuurlijk gaat het ook over opvoeden e.d. En wanneer ik dan thuis ben, ben ik er ook helemaal weer voor m’n gezin.

Soms vind ik dat ik te weinig tijd heb voor mezelf. Zeker in de periode dat Max vaak wakker werd ’s avonds. Maar aan de andere kant wil ik ook niet te veel van Max missen. Een dag met Max gaat zo snel voorbij. Wanneer hij in z’n bedje ligt, vind ik dat toch weer jammer… De dag is om. Ik kan heel blij worden van het feit dat hij heerlijk aan het spelen is. Of dat we lekker knuffelen samen een gezellig kletsen.

Heel af en toe hebben m’n vriend en ik een avondje zonder Max. Dan hebben we een gezellig avondje met vrienden en is Max uit logeren. Ik heb dan geen moeite om hem achter te laten. Hij komt toch weer thuis. Maar als hij uit logeren is, kan ik de volgende dag al haast niet wachten om hem op te halen. Uitslapen doen we niet, maar we kunnen wel alles relaxt doen. Voor mij is het dan toch wel zo dat ik graag m’n kleine bink snel op wil halen. Tenslotte is het een nieuwe dag en wil ik die graag ook met Max doorbrengen. En m’n vriend heeft dan ook weer quality time voor zichzelf.

Zelf denk ik dat je het wel nodig hebt; tijd voor jezelf. Dan kun je de andere dingen beter hebben. Je bent niet alleen een ouder. Je bent iemands partner, maar ook jezelf. Maar er zullen ook mensen zijn die daar minder behoefte aan hebben. Zolang je de dingen maar doet waar je achter staat!

f9d558620b46fa23caebf65d34b9bafb

Hoe kijk jij er tegenaan? Vind je tijd voor jezelf belangrijk? Maak je er ook tijd voor? 

Iets goeds doen voor een ander – vrijwilligerswerk

je eigen ik

Poging 2 van deze post… De westerse maatschappij is een maatschappij wat constant overuren draait. We moeten heel veel van onszelf en daarnaast willen anderen ook heel veel van ons. Gezin, werk, sociaal leven, tijd voor jezelf… Allemaal onderdeel van ons eigen drukke bestaan. Goed en veel moeten en kunnen, hoort erbij. We zijn constant in beweging.

In mijn eigen ontdekkingstocht naar een nieuwe baan heb ik nu meer tijd. En zo heb ik me een tijd geleden ingeschreven bij een vrijwilligersorganisatie in mijn eigen woonplaats.

20151204_010401Humanitas: Jeugdsupport – Ik heb gekozen voor Jeugdsupport. De vrijwilligersorganisatie is Humanitas. Jeugdsupport zet maatjes in voor jongeren 12-25 jaar die te maken hebben (gehad) met Jeugdzorg. Als maatje ben je er voor de jongere. Je hebt geen hulpverlener, maar je bent iemand met wie de jongere bijv. leuke dingen kan ondernemen. Je bent een luisterend oor wanneer het nodig is en je…

View original post 330 woorden meer

Iets goeds doen voor een ander – vrijwilligerswerk

Poging 2 van deze post… De westerse maatschappij is een maatschappij wat constant overuren draait. We moeten heel veel van onszelf en daarnaast willen anderen ook heel veel van ons. Gezin, werk, sociaal leven, tijd voor jezelf… Allemaal onderdeel van ons eigen drukke bestaan. Goed en veel moeten en kunnen, hoort erbij. We zijn constant in beweging.

In mijn eigen ontdekkingstocht naar een nieuwe baan heb ik nu meer tijd. En zo heb ik me een tijd geleden ingeschreven bij een vrijwilligersorganisatie in mijn eigen woonplaats.

20151204_010401

Humanitas: Jeugdsupport – Ik heb gekozen voor Jeugdsupport. De vrijwilligersorganisatie is Humanitas. Jeugdsupport zet maatjes in voor jongeren 12-25 jaar die te maken hebben (gehad) met Jeugdzorg. Als maatje ben je er voor de jongere. Je hebt geen hulpverlener, maar je bent iemand met wie de jongere bijv. leuke dingen kan ondernemen. Je bent een luisterend oor wanneer het nodig is en je kunt de jongere helpen in hun persoonlijke ontwikkeling. Gemiddeld ben je voor een jaar een maatje van iemand.

20151204_010313

Mijn motivatie – Ik wil graag iets voor een ander betekenen. En hopelijk ben ik van toegevoegde voor een jongere dat hij/zij als persoon groeit en/of iets van mij kan leren wat eerst niet lukte. Als je eigen sociale netwerk groot is, heb je genoeg mensen om je heen bij wie je terecht kunt. Dit geldt niet voor iedereen. Hoe mooi kan het zijn dat ik daar wat in kan betekenen. De doelgroep spreekt mij sowieso wel aan, al tijdens mijn studietijd. Op deze manier kan ik ook kijken of mijn interesse echt zo groot is om naar een baan te kijken met deze doelgroep  (en hun strubbelingen).

Trainingen en koppeling – Voordat je wordt gekoppeld aan een jongere, zijn er 3 trainingsmomenten waarin je wordt voorbereid om maatje te zijn van een jongere. Daarna gaat de coördinator kijken welke jongere ze bij mij vindt passen. Er vindt een kennismakingsgesprek plaats om te kijken of het klikt tussen de jongere en mij. Wanneer we matchen, zijn we aan elkaar gekoppeld. Dan spreek je een keer in de week af.

Ik heb er veel zin in. Het lijkt me wel spannend, want je kent elkaar niet. Maar voor de jongere zal het minstens net zo spannend zijn. Het zal in het begin aftasten zijn, maar daar komt wel goed. Ik haal hier zeker voldoening uit, omdat ik nuttig bezig ben. Ik kan er voor een ander zijn, ook al zal er een tijd overheen gaan voordat je een band hebt opgebouwd. Ook denk ik hier zelf ook wat van te kunnen leren. Dus zal ik ook groeien.

We gaan het zien wat dit gaat brengen. Ik ben benieuwd!

Doe jij aan vrijwilligerswerk? Ja, wat doe je dan? En wat motiveert jou om dat te doen. 

Zou je vrijwilligerswerk willen doen als je dat nog niet doet? Waarom wel/niet?  En wat zou jou motiveren? 

Een jaar voorbijgevlogen

Van een kersverse moeder met een klein, pasgeboren zoontje van 5 pond naar moeder zijn van een leuke, vrolijke dreumes met pit. Wat gaat een jaar snel voorbij! We hebben van de week de eerste verjaardag van ons zoontje gevierd. 

20151130_191036

Voorbereiden – Ik was in mijn hoofd al een tijdje aan het aftellen tot aan de verjaardag van Max. In de zomer begon ik met het bedenken wat leuke verjaardagscadeautjes voor ‘m kunnen zijn. Een maand geleden maakte ik leuke uitnodigingen om te versturen. En ook moest ik nadenken over een leuke verjaardagstaart en andere gebakjes. De kunstwerken die sommigen kunnen maken met fondant/marsepein vind ik geweldig om te zien. Maar om te eten ben ik totaal niet dol op fondant. Mijn vriend ook niet. Dus zo’n taart ging het sowieso niet worden; in ieder geval dit jaar niet. Bij de Hema een leuke fototaart laten maken en daarnaast ook nog (mini)tompoucejes met een foto erop. Hartstikke leuk geworden! Dus het feest kon beginnen. Daarnaast heb ik de afgelopen 3 weken regelmatig (bijna iedere dag) verjaardagsliedjes gezongen voor Max.

1e verjaardag – Eindelijk was het zover. We vierden afgelopen zondag z’n verjaardag. ’s Ochtends hebben we voor Max gezongen, met de fototaart. ’s Middags hebben we nog een keer gezongen, nu met de opa en oma’s erbij. Toen kreeg Max een eigen taartje voor z’n neus waar hij mee mocht kliederen. Daar moest hij wel mee geholpen worden door z’n papa. Want hij was niet heel actief bezig met de taart. Hij heeft er wat van gesnoept. Maar het besef is er nog niet dat het om hem draait. Hij is verschrikkelijk verwend. Maar het leukste van de cadeautjes was toch het cadeaupapier. Hij heeft zich prima vermaakt, ondanks de drukte.

Terugblik – De paar dagen voor z’n verjaardag heb ik toch ook wel veel teruggedacht aan vorig jaar. Ik had net een week zwangerschapsverlof erop zitten, toen M zich aankondigde om er al te zijn. Ik was zelf totaal niet voorbereid op de bevalling. Tenslotte had ik nog zo’n 3-5 weken te gaan. Ik moest me zelfs nog voorbereiden op de bevalling. En ik dacht dat in alle rust te kunnen doen in m’n verlof. Maar het liep toch anders…

Ik was precies 37 weken zwanger toen het rommelen begon, midden in de nacht. En laat m’n vriend nou net thuisgekomen zijn van een avondje stappen. Hij lag er nog geen half uur in… Al met al ging het aardig vlot en ’s middags was Max er.

Wat een lief, schattig, klein mannetje was hij. Helemaal af, maar zo kwetsbaar klein. Hoe onzeker kon ik soms toch zijn over onze nieuwe taak: ouders van… Ik wil(de) het goed doen. Het was soms echt aftasten. En op sommige momenten dacht ik echt dat ik de enige was met die onzekerheden. Maar als ik dan met vriendinnen en vrienden praatte, vond ik gelukkig ook vaak herkenning. Als ik iets niet wist, dan zocht ik het vaak ook op op internet. Dat moet je niet altijd doen! Maar vooral bekeek ik samen met m’n vriend hoe we iets aan moesten pakken.

We, mijn vriend en ik, hebben samen vooral genoten en gelachen. Zo’n klein wurmpje een winterjasje mt 50 aandoen, wat een gedoe. De deur uit gaan en pas een kwartier later de deur uit kunnen. Z’n allereerste lachje. Maar niet altijd was het rozengeur en maneschijn. Soms was het toch ook heel pittig. De gebroken nachten waren niet altijd fijn. Borstvoeding proberen… Wat een opluchting was het toen we volledig flesvoeding gaven. Al voelde ik me schuldig dat het niet lukte met borstvoeding (wat echt niet nodig is. Soms lukt het gewoon niet). Geen 8 voedingen meer geven op een dag. En wat toch echt spannend was en ook kantje-boord… De gecompliceerde oorontsteking met als gevolg dat Max met spoed geopereerd moest worden met nog geen 5 maanden. Maar dat is helemaal goed gekomen.

Nu – En nu is M een lief dreumesje met pit. De ontwikkelingen die hij heeft gemaakt, vonden we leuk om te volgen. We kijken er naar uit wat hij nu allemaal gaat leren en doen. Het is eigenlijk een grote reis die we samen beleven.

20151201_212336

Hoe heb jij de 1e verjaardag/het 1e jaar ervaren van je kind?

Zorgen…

Zo kun je veel activiteiten en bezigheden plannen. Altijd handig, zodat je geen dubbele afspraken maakt. Of zodat je ook tijd overhoudt voor jezelf en je gezin. Want zorgen voor je gezin en ook voorjezelf houdt niet op. Soms kan er dan toch iets onverwachts gebeuren. En dan ben je ook bezig met zorgen (maken)…

20151127_212832

Belletje – Vorige week woensdag werd ik gebeld door m’n moeder. Ze was gevallen in het winkelcentrum. Ze gaf aan dat ze veel pijn had. Gelukkig was er winkelpersoneel die haar hielp. En samen wachtten ze tot de ambulance zou komen. Ik hing op en pakte m’n autosleutel, ik wilde er meteen heen. Hopelijk zou het meevallen. Even later weer gebeld en toen kreeg ik een ambulancebroeder aan de telefoon. Ze gingen haar meenemen naar het ziekenhuis. Zo veranderde m’n route om richting het winkelcentrum te gaan naar de route naar het ziekenhuis.

Zorgen – Bij SEH werd ze binnengebracht en er werd een foto gemaakt van haar schouder/arm. Gebroken! M’n moeder had heel veel pijn. En in mijn hoofd maalde het al van: hoe nu verder? Wanneer je toch op leeftijd bent, duurt het genezingsproces langer. En dan hoop je maar dat haar arm weer de oude wordt. Ik maakte me toch wel zorgen. Want hoe moest m’n moeder dit doen. Ze woont alleen. En ze heeft alleen mij. Verder is er niemand die de zorg met mij kan delen. Mijn vriend had ik al ingelicht. Hij zou ons zoontje ook ophalen. Hoefde ik me niet te haasten en kon ik bij m’n moeder zijn. Hij opperde al dat ze maar bij ons moest slapen. Dan was ze niet alleen. Dat vond ik wel fijn. Zo wist ik zeker dat het goed ging met m’n moeder. Maar ik ging ook al verder denken. Hoe moest het als ze weer thuis zou zijn in haar eigen huis. Je bent zo beperkt met maar één arm. Maar voor nu kon ik in ieder geval voor haar zorgen.

Plannen gewijzigd – Wat een mazzel dat ik gewoon thuis ben. Ik hoefde geen zorgverlof aan te vragen. Ik had gewoon tijd om er voor m’n moeder te zijn. Helaas kon ik een speciale karatetraining niet volgen. En een afspraak met vriendinnen had ik ook afgezegd. Eerst maar zorgen dat m’n moeder oké is. De tijd die ik zou nemen voor de voorbereiding van de verjaardag van m’n zoontje moest ook wachten.

Thuiszorg – Tijdens het verblijf van m’n moeder bij ons thuis heb ik de thuiszorg kunnen regelen. Hoe fijn is het dat die mogelijkheid er is. Het zorgt ervoor dat het beter te behappen is. Het maakt het makkelijker om m’n moeder te helpen en dan ook te zorgen dat het thuis loopt. Dan is het maar goed ook dat ik een lieve vriend heb, met wie ik samen het huishouden run. Dan komt niet alles op mijn schouders. De thuiszorg helpt een flink handje mee. Ze helpen met het aan- en uitkleden, toiletbezoekjes en het voorbereiden van ontbijt en lunch.

Zorgen – Ik ben blij dat de val alleen heeft gezorgd voor een gebroken arm. Het had nog erger kunnen zijn. Maar het liefst had ik dit allemaal willen voorkomen. Dat gaat alleen niet. Dan maak je  je toch wel zorgen. Zorgen, omdat m’n moeder al op leeftijd is en echt ouder wordt. Want wat gebeurt er de volgende keer? Gaat dit helemaal goedkomen? Ik hoop dat ze nog heel lang mee gaat. Maar het besef is er ook dat ze er op een gegeven moment niet meer is. Ik wil alleen nog zoveel leuks kunnen delen met haar, zeker als het gaat om m’n zoontje.

Ik besef me zeker ook dat ik vooral dankbaar moet zijn dat ze er nog is. We gaan er vaak van uit dat we oud worden. Maar dat is niet iets wat vast staat. Er zijn genoeg ouders die de leeftijd van mijn moeder niet halen (76).

Lopen jullie er (al) tegenaan dat je je zorgen maakt om je ouders?